نقش و ویژگی های مونومرهای فعال در چسب UV

مونومرهای رقیق کننده فعال در چسب UV برای تنظیم ویسکوزیته سیستم برای برآوردن نیازهای فرآیند استفاده می شود. هنگام تنظیم خواص رئولوژیکی سیستم در چسب UV، معرفی مونومرهای فعال عمدتاً برای بهبود خواص رئولوژیکی الیگومرها است.

1. در چسب UV، مونومرهای فعال، شروع کننده نور، الیگومرها و غیره یکی از عوامل اصلی تعیین کننده سرعت پخت سیستم هستند.

2. مونومرهای فعال مولکول های الیگومر با وزن مولکولی بالا را به یکدیگر متصل می کنند و با تکیه بر عملکرد آنها، معمولاً سهم قابل توجهی در تسریع پخت کامل دارند. مونومرهای فعال با گروه های دو منظوره، سه منظوره و عملکردی بیشتر مستعد تشکیل شبکه های متقابل هستند.

3. مونومرهای فعال بر عملکرد پوشش های پخت شده تأثیر می گذارند یا آنها را بهبود می بخشند. هنگامی که الیگومرها و سایر اجزاء یکسان هستند، استفاده از مونومرهای مختلف ممکن است منجر به عملکرد و نرخ پخت متفاوت شود. هنگام انتخاب مونومرهای رقیق کننده فعال برای یک هدف خاص، ویژگی های زیر باید در نظر گرفته شود: ویسکوزیته، توانایی رقت، حلالیت، فراریت، نقطه اشتعال، بو، خواص سم شناسی، فعالیت به نور ماوراء بنفش، عملکرد، دمای انتقال شیشه ای هموپلیمرها و کوپلیمرها، درصد جمع شدگی در طی پلیمریزاسیون و کشش سطحی.

4. ویسکوزیته کم، قابلیت رقیق شدن و حلالیت: در چسب UV یکی از وظایف اصلی مونومرها کاهش ویسکوزیته است. اگر مونومر توانایی قوی در کاهش ویسکوزیته داشته باشد، دوز آن را می توان به حداقل رساند. این می تواند تاثیر الیگومرهای اصلی ماده را بر خواص ماده پخت به حداکثر برساند. لازم به ذکر است که رقیق کننده های فعال با ویسکوزیته پایین لزوماً توانایی قوی در کاهش ویسکوزیته ندارند.

5. فراریت، نقطه اشتعال و بو: رقیق کردن مونومرها با فعالیت یک گروه عاملی مهمتر است. به دلیل وزن مولکولی کم، اغلب مواد فرار با نقطه اشتعال پایین و بوهای قوی هستند.

6. سمیت: این عاملی است که باید در انتخاب مونومرهای چسب UV در نظر گرفته شود. آکریلات‌ها که ترکیبات آلی فرار (VOCs) هستند، عمدتاً تحریک‌کننده و سمی هستند و باعث می‌شوند که فناوری پخت با اشعه ماوراء بنفش هنوز قادر به حذف آلودگی‌های محیطی نباشد.

7. فعالیت، عملکرد و سرعت انقباض پلیمریزاسیون: تأثیر قابل توجهی بر روی خواص مواد مانند سرعت پخت، انعطاف پذیری، سختی، دوام و چسبندگی به لایه های مختلف دارند. در طی واکنش پلیمریزاسیون، چگالی پوشش با مصرف پیوندهای دوگانه افزایش می‌یابد و در نتیجه حجم کل جمع می‌شود. این انقباض ممکن است بسیار شدید باشد (تا 20٪ در هنگام استفاده از مونومرهای خاص)، که می تواند تأثیر قابل توجهی بر خواص پوشش داشته باشد.

8. دمای انتقال شیشه ای (Tg) پلیمرها: برای کاربردهای خاص، Tg ممکن است یک شاخص مهم باشد. در مورد بالا یا پایین بودن Tg مورد نظر ماده به دست آمده بستگی به هدف دارد. به عنوان مثال، برای هر دو پوشش فیبر نوری، مطلوب است که Tg پوشش لایه داخلی بسیار کم باشد تا انعطاف پذیری بهتری حاصل شود. و لایه بیرونی امیدوار است که Tg بالاتری داشته باشد تا عملکرد مقاومت مکانیکی و شیمیایی بهتری داشته باشد.